Een overzicht van het terrein.

Dicky Woodstock is weer los

Een overzicht van het terrein. Wilbert Bijzitter

Steenwijkerwold - De camping aan de Hesselingendijk staat vol. De parkeerplaats vult zich gestaag. Een lange stoet bezoekers schrijdt naar de hoofdingang, kortom, het 31e Dicky Woodstock festival is los. Je voelt de lichte opwinding bij het betreden van het festivalterrein. Hier hebben de mensen uit de Kop van Overijssel een vol jaar naar toe geleefd.

Door Bert Middelbos

Dicky Woodstock is een popfestival, maar het is met name een trefplek. In een lekker zomeravondtemperatuurtje is het op de weide tussen de verschillende muziektenten net zo druk als daar binnen. De absolute headliner van de donderdagavond is de Britse band The Hollies. De groep die ooit het levenslicht zag in 1962 heeft vele klinkende wereldhits op zijn naam. Een zeer groot deel daarvan werd gisteravond gespeeld. Het gebeurt door een zestal grijze heren op leeftijd, maar qua kwaliteit staat de groep zijn mannetje. Uitstekende zang en een prima presentatie laten de tent keihard ‘All I Need is the Air That I Breathe’ meegalmen. De mannen zullen wel het een en ander gewend zijn, maar hier genieten ze zichtbaar volop van. De meer moderne pop van de opvolgende act Wulf zal uit een zeer goed vaatje moeten tappen om dit nostalgische feestje te overtreffen.

Vetkuiven

De liefhebbers van tex-mex, countrypolka en rock-a-billy komen aan hun trekken in de open lucht bij de Kentukkie Saloon. Een plek voor vetkuiven, kauwgom en snelle danspassen. Onder anderen Tio Gringo laat Steenwijkerwold de muziek beleven die ontstond op de grens van het zuiden van Amerika en Mexico. In de belendende tent van het Pleasure Weiland is het aanzienlijk drukker en komt de gemiddelde leeftijd niet boven de twintig uit. Het is de tent waar de rappers, de dj’s en de dance vandaan komen. Nee, Dicky Woodstock is allang geen rockfestival meer. De zware beats laten de prachtig, maar vooral luchtig geklede tieners bewegen net als de wulpse professionele danseressen op het podium.

Dicky Woodstock heeft ook nog een Roktente. Daar komend de zware gitaren vandaan. Daar kunnen de oude rockers nog lekker headbangen. Daar kan men zich nog lekker afzetten tegen die afschuwelijke elektronische top 40 muziek ‘voor die kinderen’. De oude, maar onverbeterlijke rockers van de band Rose Tattoo laten op onvervalste wijze zien dat de traditionele rock nog lang niet dood is. Pink en wijsvinger in de lucht en een incidentele bierregen ondergaand willen de fans nog wel even laten weten dat het met deze muziek allemaal begonnen is. Druk, of zeg maar gerust bomvol, is het in het feestcafé. Veel ontblote bovenlijven met biertjes in de hand hossen op de feestmuziek die in de winter moet doorgaan voor après ski. Denk aan Toppertje en aan de Snollebollekes en dan hoeven we verder niets uit te leggen.

Lekker druk

Ook druk is het bij de Zeikmuur. Want, ondanks dat er genoeg mobiele urinoirs en toiletten zijn is het o zo lekker plassen door het hek in de slootwal, die zondagmorgen vroeg heel anders zal ruiken dan op de nog ‘maagdelijke’ donderdagavond. Maar tussen al die tenten is het ook lekker druk. Mensen drinken, eten, kletsen bij, proberen meer bekenden te spotten, observeren en ondergaan de ontspannen sfeer van het 31e Dicky Woodstock festival. En terwijl schrijver dezes deze woorden tikt zal de Jeugd van Tegenwoordig ongetwijfeld de grote tent op zijn kop zetten en aan het eind de mensen een veilige thuiskomst wensen om vervolgens vrijdagmiddag gewoon weer acte de présance te geven. Want op Dicky Woodstock ben je drie dagen.