In Oldemarkt woonachtige scheidsrechter na jaren pijn en amputatie weer actief bij vv Willemsoord: Jan Lolkema is weer terug op het voetbalveld

Jan Lolkema (46) uit Oldemarkt op het veld bij Vv Willemsoord. Foto: Gerrie van der Hogen

Jan Lolkema (46) uit Oldemarkt is weer terug op de Nederlandse voetbalvelden. Hij was vroeger een niet onverdienstelijk voetballer maar ontdekte dat scheidsrechteren zijn echte passie was. Hij floot wedstrijden op topniveau in binnen- en buitenland, zowel op het veld als in de zaal.

Totdat in mei 2012 het noodlot toesloeg: Jan kreeg een knieblessure die in de loop der jaren zó pijnlijk werd, dat hij zelf aangaf dat zijn onderbeen maar moest worden geamputeerd.

„Morfine noch spuiten met zuivere heroïne, twee keer per week, brachten verlichting. De bijna ondraaglijke pijn bleef”, vertelt hij. Direct na de amputatie in 2018 ervoer Lolkema een nieuwe sensatie: hij was compleet pijnvrij en kon weer genieten van zijn dochter én het leven. En als klap op de vuurpijl fluit hij weer, zij het nu nog bescheiden wedstrijden van het niveau Willemsoord 2 en 3, zijn cluppie. Maar de top van het amateurvoetbal kan erop wachten: Jan Lolkema komt eraan! Mét een blade die aan zijn prothesekoker is vastgemaakt. En die blade kreeg hij na een zelf georganiseerde crowdfunding; het publiek heeft de 32.000 benodigde euro’s bijeengebracht omdat de verzekering niet wilde uitkeren.

Knie

Jan werd geboren in Berlikum, iets verderop in de Friese klei. Toen hij 8 jaar was kreeg zijn vader een baan bij de Hoogovens ‘en wij emigreerden naar Alkmaar’. Daar bleef hij de volgende 28 jaar wonen. Toen de fabriek waar hij werkte verkocht werd, kwam hij voor een nieuwe baan in Steenwijk terecht, bij de biomassacentrale. Hij kwam te wonen in Wolvega, leefde daar een tevreden leven en floot zijn wedstrijdjes op niveau.

„Tot negen jaar geleden bij mij in mijn knie alles afscheurde. Ik belandde in de ziektewet en na twee jaar in de WIA. Wat volgde was een pijnlijke periode van een jaar of zes. Ik leefde met botpijnen, die zijn niet te sturen met medicatie. Dus ik begon met lichte morfine, dat werd steeds zwaarder tot injecties met zuivere heroïne, twee keer in de week geïnjecteerd door een arts. Dat was geen leven.”

Door die heroïne was hij ook geen vader voor zijn dochter, vond hij zelf. „Zij is geboren in augustus 2012, het voorval was in mei 2012, dus ik kon er eigenlijk niet voor mijn kind zijn. Tot ik na jaren vast liep en ik aan de arts vroeg om te amputeren. Dat gebeurde in 2018. Ik kan er wat makkelijker mee omgaan omdat ik zelf om de amputatie heb gevraagd. We hebben geamputeerd en ik was gelijk pijnvrij. Echt: de pijn was weg, dat is zo mooi. Drie dagen na de amputatie kon ik al met de scootmobiel op pad. Dat was zo’n verademing. Geen pijn, ook geen fantoompijn. Bij een eerdere operatie was een zenuw geraakt, dus ik had geen gevoel meer in het been. Ik kon gewoon in glas lopen, ik voelde niks.”

Blades

„Toen zag in het in de kranten en op tv. De paralympische sporters die heel veel kunnen met blades. Ik heb steeds gedacht: wat zij kunnen kan ik ook. En zij doen moeilijkere dingen dan alleen maar op een fluitje blazen. Die mogelijkheid zag ik voor mezelf, ik zie alleen maar mogelijkheden, ik zie geen beperkingen. Mijn positieve instelling heeft me altijd op de been gehouden. Het komt altijd wel weer goed, dat rotsvaste vertrouwen heb ik altijd gehad. Dat heeft me gered. Ik had achter de geraniums terecht kunnen komen, ik had me zielig kunnen voelen. Ik zie gewoon: elk ding heeft zijn voordeel”. En met zwarte humor: „Ik zie alleen maar voordelen: ik betaal maar de helft van de pedicurekosten, want ik heb maar één been.... Maar zo moet je ook in het leven staan vind ik, want anders wordt het heel moeilijk. Mijn leven is alleen maar beter geworden sinds mijn amputatie. Weet je: ze vragen me wel eens: wat is het mooiste, de geboorte van mijn dochter (was een heel mooi moment) maar eigenlijk vind ik de amputatie nóg mooier, want door de amputatie kan ik er ook weer zijn voor mijn dochter.”

Hij is zich nu aan het omscholen tot social worker: ”Omgaan met mensen en daarbij mijn ervaringen meenemen en uitdragen naar mensen die het nodig hebben. Dat ze hun problemen of situatie positief benaderen.”

Terug bij het warme nest Willemsoord

„Ik was al als scheidsrechter betrokken bij Willemsoord”, vervolgt hij. „Ik heb hier de zondag gefloten, de zaterdag 2 was altijd mijn vaste elftal, ik floot hier de jeugd. Ik ben hier in 2011 terecht gekomen, en nooit mee weggegaan. Toen floot ik ook eredivisie in de zaal. Ik heb stagegelopen in de eerste divisie, maar daar zakte ik door het ijs, ik was te jong. Terug gegaan naar de hoofdklasse amateurs, dat is nu tweede divisie. Vervolgens ben ik gaan zaalvoetbalfluiten en voordat ik het wist zat ik op eredivisieniveau en ben ik ook internationaal gaan fluiten; ook beachsoccer heb ik internationaal wedstrijden gefloten. Ik heb dankzij de sport heel veel gezien van de wereld.

Ondertussen woon ik sinds een paar maanden in Oldemarkt en kwam weer terug bij het warme nest Willemsoord. Ik kan hiermee doorgaan tot ik er dood bij neerval. Al is het op mijn 115e. Er is geen leeftijdslimiet bij de amateurs, niet voor spelers en niet voor scheidsrechters. Voetbal op amateurniveau is leuk. Dat moet ook leuk blijven. Sportiviteit en plezier moeten hand in hand gaan. Want plezier kent geen grenzen.”

Nieuws

Meest gelezen