Claudia Elfring is al zes maanden verlamd door corona. ‘Ik wil mensen laten weten wat Covid kan doen bij jonge mensen zoals ik’

Altijd actief sporten en dan na een coronabesmetting zo goed als verlamd. De 25-jarige Claudia Elfring uit Noordwolde kan amper geloven wat haar allemaal het afgelopen half jaar is overkomen. Ze zit in bed in een woning aan de Twijgstraat in Noordwolde met uitzicht op molen Windlust. Een regendag is het mooiste, want dan hoeft ze niet te kijken naar al die mensen die wel kunnen fietsen.

Vader Richard Elfring helpt Claudi.

Vader Richard Elfring helpt Claudi. Foto: Piet Bosma

Claudia woont nu twee jaar zelfstandig in Noordwolde en werkt bij zorginstelling Stellinghaven in Oosterwolde. Drie keer per week fietsen (drie keer de Elfstedentocht), hardlopen, skeeleren, wedstrijdzwemmen: alles deed Claudia om in topconditie te zijn. Want ze brengt als voormalig lid van de Reddingsbrigade in Wolvega normaal de zomermaanden door als lifeguard op het strand in Noordwijk. En voor het redden van mensen als hobby heeft ze dus heel veel over.

Ondraaglijke pijn

In december blijken haar ouders in Wolvega besmet te zijn met het coronavirus. Vader Richard rijdt iedere dag op een scooter van Wolvega naar Donkerbroek om daar de post te bezorgen. Hij denkt aanvankelijk dat zijn klachten het gevolg zijn van die best wel grote inspanning. Maar een test dwingt het echtpaar in thuisisolatie te gaan. En ook dochter Claudia ontkomt niet aan het virus en sluit zichzelf dan nog laconiek met de kerstdagen op in huis.

Maar dat laconieke is snel over. ‘Ik kreeg enorme pijn in de benen, van die zenuwscheuten. Het was ondraaglijk. Ik kroop door huis.’ Als ik dan weer in mijn bed kwam moest ik weer bijslapen. Ik sliep de hele dag door.’ Via een huisarts krijgt ze tramadol, een heel sterke pijnstiller, een opioïde. Dat helpt zoveel dat Claudia besluit in januari toch maar weer een paar ochtenden in Oosterwolde op therapeutische basis aan het werk te gaan. ‘Ik wilde werken’. Vader Richard: ‘We zijn doorzetters.’

Op het werk stort ze echter in. Ze begint heel erg te zweten en te klappentanden. Al bibberend wordt ze door haar collega’s in een bed van het tehuis gelegd. ‘Het moet heel erg geweest zijn.’ Ze kan zich er weinig meer van herinneren. Ze belandt in het ziekenhuis in Heerenveen waar een neuroloog haar onderzoekt. Die kan niets ontdekken. ‘Ik lag er als een kasplantje. Ik kon mijn armen niet meer gebruiken. Ze konden me prikken met een satéprikker, maar ik voelde niets, geen enkele prikkel.’

Functionele Neurologische Stoornis

Na een week kan ze met veel rusten tien meter lopen achter een rollator. Maar dan wel met heel ongecontroleerde bewegingen. Ze keert terug naar huis om daar te oefenen. Maar daar verandert er drie maanden helemaal niets. En ze moet twaalf weken wachten voordat een revalidatiearts tijd heeft. Die ontdekt dat Claudia Elfring FNS heeft: Functionele Neurologische Stoornis. Het virus heeft dus haar zenuwstelsel aangetast. Haar hersenen willen wel, maar het zenuwstelsel pakt het niet op. De klachten doen denken aan een neurologische aandoening zoals een beroerte of epilepsie. Maar bij medisch onderzoek vind je dus geen lichamelijke oorzaken hiervoor. Fysiotherapie hielp dus ook niet veel.

HSK Woerden

Uiteindelijk biedt sociale media uitkomst. Claudia komt zo in contact met lotgenoten. En die melden haar het bestaan van HSK in Woerden: een ‘expertisecentrum Functionele Bewegingsstoornissen’. De resultaten van de behandelmethode zijn buitengewoon, zo meldt HSK op de eigen website. Claudia enthousiast: ‘Honderd procent kans op herstel.’ De enige afknapper was wel bij de aanmelding op 3 juni, dat er een wachttijd is van veertien weken, terwijl het met haar steeds slechter ging. ‘Ik kon eerst achter de rollator nog naar de supermarkt en dan even pauzeren bij de molen. Maar dat lukte al snel zelfs niet meer in een rolstoel. ‘Soms heb ik een goede dag en dankzij mijn vriend en mijn ouders kan ik thuis blijven wonen. Maar eigenlijk ben ik nu totaal verlamd, ik kan niks meer. Het voelt alsof mijn benen aan het tapdansen zijn, maar mijn voeten bewegen niet.’

‘Maar een griepje?’

En nu steeds meer coronabeperkingen worden opgeheven voelt dat voor Claudia heel erg dubbel. ‘Ik wil ook naar buiten als de zon schijnt. Ik ben nu het gelukkigst als het regent, even geen fietsers en cabrio’s op straat…’ Lang heeft ze geaarzeld om haar verhaal te vertellen. Maar vader en dochter zijn helemaal klaar met types als ‘die halve zool’ van een Willem Engel. Vader Richard: ‘Mensen moeten zelf weten of ze zich laten vaccineren. Maar kom me niet aan met een opmerking dat het een griepje is….. En dit dan? Geëmotioneerd wijst hij naar zijn dochter in bed. ‘Ik heb alles voor haar over.’

De tekst gaat verder na de foto


‘Ik word gehoord’

Claudia plaatste onlangs een filmpje op Facebook om te laten zien wat ze allemaal doormaakt om alleen even een paar stappen te maken. Ook aan het eind van het gesprek helpt haar vader haar naar de wc. Ze hangt om zijn nek en bepaalt het tempo. Het lijkt wel dansen. Stap voor stap… ‘Ik wil mensen laten weten wat Covid kan doen bij jonge mensen zoals ik. Het wordt niet erkend.’ Maar door haar filmpje op Facebook voelt ze zich ineens gehoord. ‘Het regent kaartjes en bloemen van collega’s en vanuit Noordwijk komen mensen ‘even’ langs. ‘Niet te geloven toch? Het is maar een simpel kaartje, maar het doet zoveel met me. Ik word gehoord, niemand wist hier iets van.’

Ondertussen blijft ze opvallend positief. En humor helpt volgens haar vader in zo’n situatie ook heel veel. Het blijft echter moeilijk te accepteren hoe je van zo’n sportieve meid verandert in iemand waarbij hoofd en lichaam van elkaar gescheiden lijken. Maar er is licht aan het einde van de tunnel. Maandag 28 juni kwam er een telefoontje uit Woerden: ze kan alsnog versneld daar bij HSK terecht: tien behandelingen van anderhalf uur in twintig weken met ook ‘huiswerk’ erbij. Het telefoontje veroorzaakt bij de familie een rollercoaster van emoties. En ook nu zijn vader en dochter helemaal in tranen als ze dit melden. ‘Misschien kan ik weer de oude worden.