Petret van de Weke: Juf Grietje van der Wal werd gekozen uit 400 sollicitanten

Oldeberkoop - Na een dienstverband van ruim 41 jaren aan de lagere school in Oldeberkoop, zette juf Grietje van der Wal er veertig jaar geleden op 65-jarige leeftijd een punt achter. Ze zou dertig jaar van haar pensioen kunnen genieten, voordat ze in 2008 overleed.

In de periode dat ze in Oldeberkoop aan school stond, heeft zij ruw geschat zo’n duizend jeugdige Oldeberkopers onder haar vleugels gehad. Dat begon in 1937, toen Grietje van der Wal in Oldeberkoop een vaste aanstelling kreeg. Dat was overigens pas vijf jaar nadat zij aan de ‘kweek’ in Heerenveen geslaagd was voor haar eindexamen. In de crisisjaren was het vrijwel onmogelijk een vaste aanstelling te krijgen, zodat de kersverse onderwijzeres de eerste jaren op diverse plaatsen alleen maar tijdelijk aan de slag kon.

Vier vacatures

De gemeente Ooststellingwerf bood haar de mogelijkheid tot de eerste vrije sollicitatie, want daar waren maar liefst vier vacatures aan verschillende scholen. Van der Wal (toen woonachtig in Wolvega) koos bewust voor Oldeberkoop, mede omdat ze in Heerenveen nog voor de hoofdakte studeerde. Vierhonderd sollicitanten waren er voor Oldeberkoop, maar Grietje van der Wal kreeg de felbegeerde baan.

Best uit te houden

‘Toen ik daar kwam, dacht ik: een paar jaartjes en dan zien we wel weer’, liet ze tijdens het afscheid weten. Aan dat het er 41 zouden worden, dacht ze toen nog geen moment. Het toenmalige hoofd, H. van Delden, had haar wel al verteld dat het in Oldeberkoop best uit te houden was. Dat ontdekte zij al vrij spoedig. Haar eerste onderkomen, boven bakkerij De Zwaan, beviel haar zeer goed. Het was gezellig op school en ook door een aantal andere factoren voelde de in Zaandam geboren onderwijzeres zich in Oldeberkoop bijzonder goed thuis.

Gemeenschapszin

In al die jaren heeft mevrouw Van der Wal nauwelijks problemen gehad met de Oldeberkoper jeugd. Volgens haar is de gemeenschapszin en het leven in een dorp in het gedrag van de kinderen waarneembaar. Vergelijkingsmateriaal ontbreekt haar uiteraard, maar toch had ze het gevoel, dat de stadsjeugd moeilijker te hanteren is, ook al doordat de mogelijkheden om zich lekker uit te leven aanmerkelijk geringer zijn. Wel was zij van mening, dat de jeugd van 1978 door de diverse media en vervoersmiddelen wat meer geestelijke bagage meebrengt dan voorheen. De laatste jaren had zij steeds de eersteklassers onder haar hoede. Ook de wat oudere leerlingen hebben van haar wel les gehad, maar toch werkte ze het liefst met de kleinsten.

Piano spelen en lezen

Na haar pensionering kreeg ze meer tijd voor haar hobby’s en dat waren er nogal wat. Ze speelde graag piano en las graag. De tuin achter haar woning aan de Molenhoek kreeg meer aandacht en datzelfde gold voor het verenigingswerk. En ze ging meer wandelingen maken in de omgeving van Oldeberkoop, het dorp waaraan zij haar hart had verpand.