Oldelamer honderd jaar geleden getroffen door drama

Oldelamer - Het is vandaag op de kop af honderd jaar geleden dat zich in Oldelamer een enorm drama voltrok.

Drie leden uit één gezin vonden de verdrinkingsdood nadat ze allen door het ijs zakten van het kanaal dat langs hun boerderijtje liep. Moeder Jeltje Douma (44) en dochter Antje (21) sprongen het water in om hun 12-jarige zoon en broer Jan te redden, die door het ijs was gezakt. Dat moesten ze allen met de dood bekopen.

Sietze Douma uit Noordwolde-Zuid kent de trieste geschiedenis uit de verhalen van zijn vader Klaas, een van de jongste zonen uit datzelfde gezin. Hij was drie jaar oud ten tijde van de tragedie. Zelf bereikte hij de hoge leeftijd van bijna honderd jaar, toen hij in 2008 overleed. ‘Dat is wel opmerkelijk’, zegt Sietze Douma. ‘De meeste anderen uit het gezin zijn heel oud geworden, terwijl zij drieën zo vroeg kwamen te overlijden.’
Krantenartikelen van februari 1913 beschrijven uitgebreid wat zich op die woensdag de 20e voor tragedie afspeelde bij het boerderijtje, in het buitengebied van Oldelamer. Boerenarbeider Sietze Douma ging met twee van zijn negen kinderen uit werken, terwijl moeder Jeltje met de andere zeven thuisbleef. De 12-jarige Jan schaatste op het landijs naast het boerderijtje en probeerde een paar streken op het blinkende ijs van de verderop gelegen wijk. Dat ijs hield hem niet en een van zijn broertjes schreeuwde dat hij erdoor zakte. Daarop renden zijn moeder en oudste zus naar buiten en sprongen achter de jongen aan om hem te redden. Tevergeefs. Alledrie overleefden ze het ijskoude water niet.

De grafsteen van het omgekomen drietal is een tastbare herinnering op de begraafplaats van Oldelamer. ‘Er is nog iets tastbaars. Dat maakt het wel anders’, geeft Douma aan. Zijn vader vertelde met name in de laatste jaren van zijn leven veel over het drama, dat een onuitwisbare afdruk achterliet in het gezin. ‘Op latere leeftijd kwam het veel bij hem terug en werd hij er ook emotioneler in’, vertelt Douma. De familie Douma houdt de herinnering aan de tragisch gestorvenen levend door het verhaal te blijven vertellen. ‘Wij hebben ook onze eigen kinderen meegenomen naar het graf om het verhaal door te geven.’ Bij Douma zelf kwam de interesse in zijn familiegeschiedenis op latere leeftijd. Hij hoopt dat dat bij zijn eigen kinderen ook gebeurt.