Overpeinzing.
Door de Stellingwerver kerkgemeenschap

Moed in schoenen

Ik doe een belrondje. Eerder ging ik nog wel veel op bezoek, nu gaat er veel telefonisch. “Maar we moeten maar wat moed houden”, hoor ik mezelf aan het eind van het zoveelste gesprek zeggen.

Heb ik het tegen mijn gesprekspartner of stiekem ook tegen mijzelf?
Als dominee heb ik ooit geleerd dat, wanneer je een preek houdt, je die ook altijd een beetje tegen jezelf houdt… Laat ik het maar opbiechten: ik vind het regelmatig wel lastig om de moed erin te houden. Ik weet dat ik niet de enige ben en dan horen mijn omstandigheden zeker niet tot de lastigste. Ik denk aan die vrouw in het zorgcentrum die maar 1 keer per weer bezoek mag ontvangen. Ik denk aan dat gezin dat na 4 weken thuis werken èn thuisonderwijs helemaal op apegapen ligt. Ik denk aan die ondernemer die net weer te horen heeft gekregen dat de zaak nog 4 weken langer dicht moet. We weten dat het moet, maar de moed met een ‘d’ zakt ons in deze tijd allemaal wel eens wat in de schoenen. Het lijkt me goed dat de moedeloosheid ook geuit kan worden. Niet te snel: ‘Nou, er zijn ook nog zoveel dingen die wel kunnen’. Dat is zeker waar en zal wel zo zijn, maar soms kun je het even niet horen…
Natuurlijk is de moedeloosheid niet het enige verhaal. Ook in deze tijd gebeuren er ook nog veel mooie, grappige, ontroerende dingen. Ik kreeg een enorme glimlach toen ik laatst hoorde dat iemand met de achternaam Moed(!) sokken had bedacht met daarop de tekst ‘MOED in schoenen’. Ik dacht: die sokken kunnen we allemaal wel gebruiken! De opbrengst gaat ook nog eens naar projecten waarmee de wereld een beetje mooier gemaakt kan worden. Dat vind ik mooi. Ik denk dat je met die sokken ook gaat lopen in het spoor van Iemand die ik probeer te volgen: Jezus. Het was zijn missie: de mensen nieuwe moed geven. Hij is het ook die mij toch enthousiast doet zeggen: ‘’Maar we moeten maar wat moed houden… Hij helpt ons er doorheen.”

Klaas Jelle Faber, Protestantse Gemeente te Wolvega