NiekHoort
Door Niek van der Oord

Column: Keert de rust terug in Wolvega?

Keert de rust terug in Wolvega met de aanhouding van zes mannen? Justitie, politie en gemeente hopen het, maar zekerheid daarover bestaat niet.

De tijd zal het leren. De betrokken instanties geven allen aan dat in elk geval de angel eruit is gehaald. Een groep van 20 tot 30 man maakte het al tijden te bont op straat en in de horeca. Volgens burgemeester Van de Nadort waanden zij zich de baas op straat.

Door hun intimiderende gedrag durfden weinigen er iets van te zeggen of aangifte bij de politie te doen. Dat zulke intimidatie en dreiging in ons land voorkomt, is niets nieuws. In enkele grote steden moeten mensen zelfs voor hun leven vrezen als je niet naar de pijpen van de onderwereld danst.

Zo ver is het gelukkig in de Stellingwerven niet. Met deze actie heeft de overheid op tijd paal en perk gesteld aan ongewenste ontwikkelingen. Hopelijk draagt het er aan bij dat mensen die in het verleden ook zijn bedreigd door deze groep, nu wèl hun zegje bij de politie durven doen.

De intimidatie waarmee Wolvega had te kampen is wel van een heel andere orde dan de bedreigingen waarmee de advocaten Peter Schouten en Onno de Jong in het zogeheten Marengo-proces hebben te maken. Zij staan de kroongetuige bij die belastende verklaringen geeft over Ridouan Taghi. Hij is de man die door justitie als opdrachtgever van talloze liquidaties wordt beschouwd.

De beide advocaten staan volgens de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid op een dodenlijst. Hun leven loopt door hun werk rechtstreeks gevaar. Ook misdaadverslaggever Peter R. de Vries, die de kroongetuige als vertrouwenspersoon helpt, staat op die dodenlijst.

Dat de dreiging iets is om je ernstig zorgen over te maken, bleek toen vorig jaar Derk Wiersum, de vorige advocaat van de kroongetuige, zonder pardon werd doodgeschoten. Zelfs de broer van de kroongetuige werd in 2018 geliquideerd, enkel en alleen om angst te zaaien.

Ondanks al die dodelijke waarschuwingen, laten de nieuwe advocaten en Peter R. de Vries zich niet afschrikken. Dat verdient in mijn ogen veel respect. Slechts weinig mensen, zo vermoed ik, zouden voor hun beroep hun leven in de waagschaal stellen.

De advocaten doen het, terwijl Peter R. de Vries er vaker blijk van heeft gegeven als misdaadverslaggever niet te willen wijken voor criminelen. Hij staat daar niet alleen in. Er zijn meer doorgewinterde crimejournalisten die ondanks alle ernstige bedreigingen gewoon blijven schrijven over misdadige organisaties of misstanden.

De consequentie is dat ze soms moeten onderduiken of dat ze permanent worden beveiligd. Of ik dat voor mijn werk over zou hebben, weet ik niet. Hopelijk komt het hier nooit zo ver.