Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus... anderhalvemeter supermarktstress

Vraag me niet waarom, maar mijn hart maakt altijd een sprongetje van die heel grote supermarkten in het buitenland. Van die supermarkten waar spullen te koop zijn die je simpelweg niet verwacht.

Omdat ze bijzonder zijn - witte thee met zwarte puntjes, met een vleugje lavendel en rode peper - of omdat wij er normaal gesproken naar een compleet andere winkel voor gaan - televisies, tuinmeubelen, een compleet nieuwe zomergarderobe…

Ik kan er uren struinen. Het gangpad met pasta kan rekenen op zo’n twintig minuten. Verse vis zeker drie kwartier. Ik verdwaal bij de lokale delicatessen en ik verlies compleet de tijd bij wijn. Tegen de tijd dat de zon onder gaat, slenter ik langzaam naar de kassa. 

In essentie komt het erop neer dat ik eigenlijk - als tegenhanger van strijken, stofzuigen, verstellen, ramen lappen en dweilen - boodschappen doen best heel leuk vind.

Tot corona. Zij heeft dus echt compleet mijn plezier in boodschappen doen verruïneerd. Sinds zij er is, moet ik thuisblijven en zit ik dus de hele dag geconfronteerd te zijn met mij achterstallige strijkwerk, ramenlapperij en vloerdweiltaakjes. Mag ik alleen maar naar de supermarkt als het hoognodig is en onder strikte voorwaarden. Niks geen gestruin. Niks geen geslenter. Maar gericht boodschappen doen en met gepaste afstand. 

 

Aura

En daar krijg ik dus enorme stress van. En mag ik eerlijk zijn? Die gepaste afstand… die gaat nog wel. Want hoewel ik graag dichterbij kom bij sommige mensen, heb ik stiekem wel liever dat iedereen in de supermarkt een beetje uit elkaars aura blijft. Maar gericht boodschappen doen, daar gaat het dus mis. 

Omdat ik over het algemeen - zonder crisis, anderhalvemetersamenleving en social distancing - pas in de supermarkt bedenk wat ik de komende week wil eten. En omdat ik altijd - standaard! - het lijstje met vooraf al geconstateerde benodigdheden op de keukentafel heb laten liggen. Dus sta ik in de supermarkt met m’n goede gedrag en mijn ontbrekende boodschappenlijstje de vlekken in mijn nek te krijgen omdat ik niet weet wat ik in mijn gedesinfecteerde winkelwagentje moet mikken. Kip is een optie, tenzij net iemand een varkenslap aan het uitkiezen is, want volgens mijn timmermansoog ligt die op 1 meter 30 van de kipfilet. 

Tegen de tijd dat ik bij het brood ben, kan ik wel huilen. De wijn sla ik over - want online zijn er opties - en de kortingshoek durf ik niet aan te raken. Uiteindelijk ren ik met een tomaat en een fles wasmiddel de winkel weer uit. Dat wordt dus schuimende tomatensoep.