Overpeinzing.
Door de Stellingwerver kerkgemeenschap

Onzekerheid

De tijd voor Pasen is in de kerken een tijd van bezinnen. Wat dieper nadenken over het leven en hoe je dat goed vorm kunt geven. Hoe je anderen recht kunt doen en tot hun recht kunt laten komen.

Ver voor de christelijke jaartelling kwamen de Joden ooit als verdrukt volk vanuit Egypte door de woestijn naar het beloofde land, nu Israël. Daarom wordt er in deze tijd ook vaak gesproken over de woestijn en woestijntijd.

Veertig dagen gaat het op naar Pasen. Veertig dagen weten en ervaren dat verandering, iets nieuws, samen gaat met moeite en vreugde. Leven is soms een tocht door de woestijn. Daarbij hoort ook twijfel. Twijfelen mag. Dat geldt ook voor gelovigen: mensen die een kerk bezoeken.

In je leven krijg je veel verhalen mee, zoals bijbelverhalen, maar ook de verhalen uit je eigen leven zijn belangrijk. Dat is leeftocht voor onderweg. Voor die reis door de woestijn. Verhalen om door te geven. Verhalen voor de toekomst. En misschien, als je ze vertelt, krijgt de nieuwe generatie er wel weer idealen bij. Ook zij zijn onderweg naar ergens. Onderweg naar ooit. Onderweg met misschien angst, vrijheid die gevonden moet worden, twijfel die elk mens bespringen kan. Dan heb je verhalen nodig om de angst te overwinnen, om de “woestijn” door te komen.

Leven is soms een tocht door de woestijn met steeds weer nieuwe ervaringen en uitdagingen waar je voor komt te staan. Een nieuw virus dat zijn plaats in de wereld in probeert te nemen. Dat probeert twijfel te zaaien. Dan wordt er verandering van je gevraagd. Dan wordt er ervaring gevraagd om het duister te verdragen. Dan zoeken we bescherming voor ons leven. We willen vertrouwen en hoop houden. Dat is belangrijk. Zeker als dingen anders gaan dan tot nu toe.

Daarvoor vinden mensen die naar de kerk gaan in deze tijd troost en moed in die hele oude woestijnverhalen die toevallig, door die uittocht uit Egypte, ook nog worden gelezen in deze tijd van het jaar.

Gelovigen twijfelen echt niet minder dan andere mensen, maar putten moed uit die oude levensverhalen.

Marta Prins, Doopsgezinde Gemeente Wolvega