Rechtvaardig
Door Eerde de Vries

Een Salomonsoordeel na de dood

Afgelopen najaar oordeelde de rechter over het recht op een graf van een baby. De baby was in 1975, na een paar maanden geleefd te hebben, overleden.

De baby was één van de drie uit een huwelijk geboren kinderen. Dat huwelijk is een kleine tien jaar na het overlijden van de baby, door echtscheiding ontbonden.

Vier jaar gelden overleed de vader. Zijn twee nog levende kinderen waren zijn enige erfgenamen.

Na verdeling van de erfenis van vader liet één van zijn kinderen het grafrecht van de baby, op haar of zijn naam zetten, mogelijk omdat dat kind vader had beloofd voor dit graf te blijven zorgen. Het vonnis zegt er niets over, maar die “onschuldige?”  tenaamstelling lijkt oude, nooit echt geheelde wonden, te hebben geopend.

Juridisch waren er in dit familiedrama  twee te verdelen boedels of gemeenschappen. Na ontbinding van het huwelijk tussen vader en moeder, was er de huwelijksgoederengemeenschap tussen hen en er was de nalatenschap van vader na diens overlijden. Na de echtscheiding en de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap had moeder geen aanspraken meer op de erfenis vader.

Toch wendde de moeder zich tezamen met haar zoon tot de rechter. Moeder en zoon trokken hier tezamen op.  Hun stelling in de procedure luidde als volgt. Dat recht op het grafje van de baby, dat tijdens het huwelijk van vader en moeder op naam van vader is gezet, had betrokken moeten worden in de verdeling van de gemeenschap van goederen tussen vader en moeder. Dat was destijds simpelweg vergeten.

De rechtbank gaf moeder en zoon, procederend tegen het andere nog levende kind, geboren uit het huwelijk tussen vader en moeder, gelijk.

De rechtbank redeneerde als volgt:

Moeder is voor de onverdeelde helft gerechtigd tot het grafrecht. De andere onverdeelde helft komt  toe aan de twee erfgenamen van vader, de twee kinderen.

De rechtbank is van oordeel dat van de drie betrokkenen die aanspraak kunnen maken op toedeling van het grafrecht, het grafrecht voor moeder de meest bijzondere waarde heeft. Zij heeft de baby gedragen en haar na slechts enkele maanden verloren, wat een zeer ingrijpende gebeurtenis was. De twee kinderen waren ten tijde van het overlijden van baby nog niet geboren.

Waar een rechter al niet over moet oordelen, als een Koning Salomo.